Psychoterapia dzieci i młodzieży Kraków — jak zacząć u nas

Dla kogo jest ta forma pomocy

Psychoterapia dzieci i młodzieży bywa pomocna wtedy, gdy trudność dziecka utrzymuje się dłużej, wraca albo wyraźnie wpływa na jego codzienność — na szkołę, sen, relacje z rówieśnikami, atmosferę w domu. Nie chodzi o pojedynczy gorszy tydzień, tylko o coś, co rodzina próbowała już jakoś ogarnąć własnymi siłami i co mimo to zostało.

W naszej praktyce ta forma pomocy często sprawdza się w takich sytuacjach:

• dziecko ma diagnozę psychiatryczną i potrzebuje indywidualnego, dopasowanego do siebie podejścia;
• starsze dziecko lub nastolatek samo mówi, że chciałoby z kimś porozmawiać poza rodziną;
• rodzic widzi, że coś się zmieniło, ale rozmowy w domu kończą się tak samo i nie posuwają sprawy dalej;
• szkoła, pedagog albo lekarz zasugerowali kontakt ze specjalistą;
• rodzina przechodzi przez trudny okres i chce, żeby dziecko miało własne miejsce do przetworzenia tego, co się dzieje.

To nie jest lista do odhaczania ani test. Podobne sytuacje mogą oznaczać zupełnie różne rzeczy u różnych dzieci — dlatego pierwszym krokiem u nas nie jest terapia, tylko rozmowa.

Z czym najczęściej zgłaszają się rodzice i nastolatki

Powody bywają bardzo różne i rzadko dają się zamknąć w jednym słowie. Rodzice często opisują je opisowo: „jest inaczej niż było”, „nie poznaję swojego dziecka”, „boi się rzeczy, które kiedyś nie były problemem”. Nastolatki, jeśli same mówią, częściej używają języka zmęczenia niż języka objawów.

Wśród tematów, które pojawiają się w gabinecie stosunkowo często, są lęk, trudności z złością, napięcie związane ze szkołą albo niechęć do chodzenia do niej, obniżony nastrój u nastolatka, konflikty w domu, które zaczęły się zmieniać w stały styl rozmowy, oraz to, co dzieje się z dzieckiem w trakcie i po rozwodzie rodziców.

Warto powiedzieć wprost: to, jak trudność wygląda z zewnątrz, nie mówi jeszcze, skąd się bierze. To samo zachowanie może mieć u dwójki dzieci zupełnie inne tło. Dlatego nie próbujemy zgadywać przed spotkaniem i nie zachęcamy, żeby robić to na własną rękę na podstawie internetu.

Jak to wygląda u nas krok po kroku

1. Wstępna konsultacja

Każdą współpracę zaczynamy od wstępnej konsultacji. To spotkanie służy temu, żeby specjalista poznał sytuację: co się dzieje, od kiedy, co już próbowaliście, co się zmieniło ostatnio, jak wygląda dzień dziecka. To także moment, w którym Wy poznajecie nas i możecie zapytać o wszystko, co budzi wątpliwości.

Jeśli chcecie przygotować dziecko na to spotkanie, pomocny bywa nasz tekst o tym, jak rozmawiać z dzieckiem o wizycie u psychologa. Ogólna zasada, którą polecamy: bez zaskoczeń i bez zapowiadania, że „pani nas naprawi”.

2. Dobór formy pomocy

Po konsultacji rozmawiamy o tym, co naszym zdaniem może pomóc. Czasem to psychoterapia indywidualna dziecka lub nastolatka. Czasem lepszym punktem wyjścia okazuje się praca z rodzicami, terapia rodzinna albo zajęcia grupowe. Zdarza się też, że proponujemy najpierw konsultację u innego specjalisty. Nie zakładamy z góry, że wyjściem z każdej sytuacji jest psychoterapia dziecka — stąd nasze motto: „Najpierw rozumiemy, potem pomagamy”.

3. Regularne spotkania

Jeśli decydujemy się na psychoterapię, spotkania odbywają się regularnie, w tym samym gabinecie i zwykle z tą samą osobą. Regularność nie jest formalnością — w naszej praktyce bywa tak, że dopiero gdy spotkania stają się przewidywalne, dziecko z czasem zaczyna mówić o rzeczach, o których na początku nie było mowy. U każdego dziecka wygląda to inaczej. Rodzic zostaje w kontakcie ze specjalistą; sposób i częstotliwość tego kontaktu ustalamy na starcie, tak żeby dziecko wiedziało, na czym stoi.

Terapia zabawą czy rozmowa — forma zależy od wieku

Psychoterapia przyjmuje różne formy w zależności od wieku. U młodszych dzieci dużą część pracy niesie terapia zabawą — dla wielu dzieci zabawa bywa łatwiejszą formą kontaktu niż odpowiadanie na pytania dorosłego. Starsze dzieci i nastolatki zwykle mają już spory wgląd we własną trudność i bywają gotowe na bezpośrednią rozmowę oraz szukanie rozumienia tego, co się z nimi dzieje.

Osobnym wątkiem jest wsparcie przy diagnozie psychiatrycznej. Dziecko, które ma rozpoznanie, zwykle potrzebuje indywidualnego podejścia — i często potrzebuje też miejsca, w którym może to rozpoznanie oswoić: co ono znaczy, czego nie znaczy, jak z tym żyć na co dzień. Jeśli gubisz się w tym, kto czym się właściwie zajmuje, wyjaśniamy to osobno w tekście o różnicach między psychologiem, psychoterapeutą i psychiatrą.

Konkretną formę i osobę prowadzącą dobieramy po wstępnej konsultacji. Kto u nas pracuje i z jakimi grupami wiekowymi — znajdziesz na stronie zespołu.

Jak długo to trwa

To pytanie pada niemal zawsze i uczciwa odpowiedź brzmi: zależy. Zależy od tego, z czym przychodzicie, od wieku dziecka, od tego, jak długo trudność już trwa, i od tego, co dzieje się między spotkaniami — w domu i w szkole. Nie podajemy z góry liczby spotkań, bo taka liczba byłaby zmyślona.

Co możemy powiedzieć: nie umawiamy się „na zawsze”. Po pewnym czasie wracamy do rozmowy o tym, co się zmieniło i czy warto kontynuować. Więcej o tym, jak w praktyce wygląda przebieg terapii i od czego zależy jej długość, piszemy w artykule ile trwa terapia.

Czego psychoterapia nie załatwi

Uczciwie: psychoterapia nie jest odpowiedzią na wszystko i nie zawsze jest pierwszym krokiem.

• Nie jest diagnozą. Jeśli szukacie formalnego rozpoznania, to osobna ścieżka — o tym, co ją zwykle poprzedza, piszemy przy okazji ADHD i wczesnych sygnałów autyzmu.
• Nie zastępuje leczenia psychiatrycznego. Bywa jego uzupełnieniem, ale decyzje dotyczące leczenia podejmuje lekarz.
• Nie działa zamiast rodziny. Przy młodszych dzieciach zmiana zwykle idzie przez dorosłych — dlatego czasem proponujemy zacząć od konsultacji rodzicielskiej, a nie od spotkań z dzieckiem.
• Nie zadziała na siłę. Nastolatek przyprowadzony wbrew sobie ma prawo milczeć. To nie znaczy, że nic się nie da — znaczy, że pierwszy etap może wyglądać inaczej, niż rodzic zakładał.
• Nie jest pomocą doraźną. Regularna psychoterapia nie odpowiada na nagły kryzys, który dzieje się dziś wieczorem.

Ostatni punkt wymaga jasnego dopowiedzenia. Jeśli Twoje dziecko mówi o myślach samobójczych, jeśli widzisz ślady samookaleczeń albo jeśli boisz się o jego bezpieczeństwo teraz — to nie jest sytuacja na zapisy i termin za jakiś czas. Wtedy sięga się po pomoc natychmiastową.

Jak zacząć

Pierwszy krok jest prosty i nie zobowiązuje do terapii: umawiacie wstępną konsultację. Na niej rozmawiamy o tym, co się dzieje, i dopiero na tej podstawie mówimy, co naszym zdaniem może pomóc. Jeśli uznamy, że lepszym miejscem będzie inna forma wsparcia albo inny specjalista — powiemy to wprost.

• Umów wstępną konsultację — formularz i kontakt do gabinetu.
• Cennik — aktualne stawki trzymamy w jednym miejscu.
• Wszystkie formy pomocy — jeśli nie jesteś pewien, czy to właściwa ścieżka.

Przyjmujemy w Krakowie, w dzielnicy Kliny — dokładny adres i dojazd znajdziesz na stronie kontakt. Jeśli wahasz się, czy to już moment na wizytę, pomocny bywa też tekst kiedy iść z dzieckiem do psychologa. A jeśli po prostu chcesz o tym z kimś porozmawiać, zanim cokolwiek zdecydujesz — od tego jest wstępna konsultacja.