Terapia rodzinna Kraków — kiedy warto przyjść całą rodziną

Dla kogo jest terapia rodzinna

Nie ma jednego progu, po przekroczeniu którego „wypada” przyjść. Rodziny zgłaszają się do nas w bardzo różnych momentach — czasem po latach napięcia, czasem po kilku tygodniach czegoś, co nagle przestało działać.

W naszej praktyce ta forma pomocy bywa rozważana, gdy:

• rozmowy w domu kończą się tak samo, niezależnie od tego, od czego się zaczęły;
• coś ważnego się zmieniło — przeprowadzka, choroba kogoś bliskiego, nowy układ rodzinny, praca zabierająca więcej niż wcześniej;
• rodzice mają wrażenie, że mówią do dziecka „przez szybę”, i nie wiedzą, kiedy ta szyba się pojawiła;
• jedno z dzieci jest w trudnym momencie, a napięcie rozlewa się na wszystkich pozostałych;
• rodzeństwo jest w otwartym konflikcie, a domowe interwencje przestały cokolwiek zmieniać;
• po rozstaniu rodziców trzeba na nowo ułożyć to, jak wygląda bycie rodziną — rozwód a dziecko to temat, który wraca u nas często.

Terapia rodzinna nie zakłada, że ktoś tu jest winny. Zakłada raczej, że warto popatrzeć na całość, a nie tylko na osobę, która akurat najgłośniej sygnalizuje, że jest źle.

Z czym najczęściej zgłaszają się rodziny w Krakowie

To, co słyszymy na pierwszym spotkaniu, rzadko brzmi jak nazwa problemu. Częściej brzmi jak opis codzienności: „każdy wieczór kończy się awanturą”, „ona się do nas nie odzywa”, „my już nie wiemy, jak z nim rozmawiać”.

Napięcie, które stało się rutyną

Bywa, że rodzina wypracowała sposoby radzenia sobie, które kiedyś miały sens, a dziś tylko podtrzymują konflikt. Nikt tego nie zaplanował — to się po prostu utrwaliło. Praca terapeutyczna może pomóc zobaczyć te wzorce z zewnątrz.

Zmiana, której nikt nie przetrawił

Rodziny przechodzą przez etapy. Dziecko dorasta, granice się przesuwają, role się zmieniają — i czasem system domowy nie nadąża za tym, kto już kim jest. To częsty powód, dla którego rodzice nastolatków trafiają do nas z poczuciem, że „stracili kontakt”. Więcej o samym doświadczaniu tego etapu piszemy przy okazji tematu buntu nastolatka.

Trudność jednej osoby, ciężar całej rodziny

Kiedy jedno dziecko przeżywa coś trudnego, rzadko dzieje się to w próżni. Rodzice zwykle próbowali już swojego — i nierzadko wiele z tego było sensowne. Wspólne spotkania mogą wtedy pomóc rozłożyć ciężar inaczej i sprawdzić, co da się zmienić w tym, jak rodzina reaguje.

Jak to wygląda u nas — krok po kroku

1. Wstępna konsultacja

Każdą współpracę zaczynamy od wstępnej konsultacji. To spotkanie po to, żeby usłyszeć, z czym przychodzicie, i wspólnie zorientować się, o co tak naprawdę chodzi. Nie stawiamy wtedy diagnoz na podstawie opowieści — rozpoznanie, jeśli w ogóle jest potrzebne, stawia specjalista w bezpośrednim kontakcie z osobą, której dotyczy.

2. Dobór formy pomocy

Po konsultacji wspólnie ustalamy, co ma sens. Czasem to terapia rodzinna z udziałem wszystkich domowników. Czasem konsultacja rodzicielska — praca z samymi rodzicami. Czasem praca w diadzie, czyli spotkania dwóch osób, na przykład rodzica z dzieckiem. Bywa też, że lepszym pierwszym krokiem okaże się indywidualna praca z jedną osobą albo terapia par, jeśli to relacja partnerska jest tym, co najbardziej uwiera. Nie zakładamy formy z góry.

3. Spotkania

Dalej pracujemy w rytmie ustalonym z terapeutą rodzinnym — kto przychodzi, jak często, na jak długo. To nie jest sztywny program z góry rozpisany na miesiące. Rodziny są różne, tempo też. O tym, jak myślimy o czasie trwania pracy terapeutycznej, piszemy w tekście ile trwa terapia.

Wszystko odbywa się w jednym miejscu — w naszym gabinecie w Krakowie, w dzielnicy Kliny. Szczegóły dojazdu znajdziecie na stronie kontakt.

Czego terapia rodzinna nie załatwi

Wolimy powiedzieć to wprost, zanim umówicie pierwsze spotkanie.

• To nie jest arbitraż. Nie rozstrzygamy, kto ma rację, i nie wydajemy orzeczeń na potrzeby sporów — także tych sądowych. Nie po to tu jesteśmy.
• To nie jest sposób na zmianę kogoś, kto nie chce przyjść. Jeśli jedna osoba jest zdecydowanie przeciw, można zacząć od pracy z tymi, którzy chcą. Czasem to wystarczy, żeby coś ruszyło. Ale nie obiecujemy, że nieobecny się dzięki temu zmieni.
• To nie jest szybka interwencja w ostrym kryzysie. Kiedy dzieje się coś, co wymaga natychmiastowej pomocy, terapia rodzinna nie jest pierwszym narzędziem.
• To nie zastępuje konsultacji psychiatrycznej, jeśli taka jest wskazana. O tym, kto się czym zajmuje, piszemy w tekście psycholog, psychoterapeuta, psychiatra — różnice.

Bywa też, że po wstępnej konsultacji sami powiemy, że lepszym początkiem będzie coś innego niż spotkania całej rodziny. To nie jest odmowa — to próba nietracenia waszego czasu.

Kto przychodzi na spotkania

Najczęściej pada pytanie, czy „wszyscy muszą”. Nie ma tu jednej odpowiedzi obowiązującej każdą rodzinę. Skład spotkań ustala się z terapeutą rodzinnym po wstępnej konsultacji i bywa, że zmienia się w trakcie pracy — czasem przez kilka spotkań pracuje się z rodzicami, potem dołącza dziecko, potem znów wraca się do szerszego składu.

Małe dzieci nie zawsze uczestniczą we wszystkich spotkaniach. Nastolatki bywają początkowo mocno niechętne — to zrozumiałe i nie przekreśla sensu pracy. Jeśli zastanawiacie się, jak w ogóle powiedzieć dziecku, po co idziecie, może się przydać nasz tekst o tym, jak przygotować dziecko do wizyty.

Pracujemy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi — więc rodzina w praktycznie każdym składzie mieści się w tym, co robimy.

Jak zacząć

Nie musicie przychodzić z gotową diagnozą sytuacji ani z ustaloną wersją wydarzeń. Wystarczy zgłoszenie i to, co potraficie na ten moment powiedzieć o tym, co się dzieje.

• Umówcie wstępną konsultację — formularz i dane kontaktowe znajdziecie na stronie rezerwacji terminu.
• Sprawdźcie warunki — aktualne stawki, w tym za terapię rodzinną, par i pracę w diadzie, są zebrane w cenniku.
• Poznajcie osoby, które pracują w naszym centrum — zespół.
• Zobaczcie pozostałe formy pomocy, jeśli nie jesteście pewni, czy to właśnie ta — usługi i zajęcia grupowe.

Nasze motto brzmi: „Najpierw rozumiemy, potem pomagamy”. W przypadku terapii rodzinnej to szczególnie dosłowne — pierwsze spotkania idą głównie na rozumienie.